BILL HICKS - CIEKAWOSTKI

źródła: Bill Hicks - Love All The People | shockthoughts.blogspot.com

SPECIAL THANKS TO STEVE HICKS

BILL I BEZDOMNI

Jak wiadomo, Bill przeszedł w swoim życiu przez ciężki okres, gdy nadużywał alkoholu i narkotyków. Na szczęście był w stanie przezwyciężyć to wszystko i ostatnie pięć lat swego życia spędził zupełnie trzeźwy. Nigdy jednak nie zapomniał o tym, jak trudne były to czasy i zdał sobie sprawę z tego jak kruche bywa życie i jego wybory. Pewnego razu podczas świat, które spędzał w teksańskim Austin wraz z bratem Steve'em i rodziną, spacerując w mieście rozdawał pięciodolarowe banknoty napotkanym bezdomnym. Patrząc im w oczy mówił - "Wszystko będzie dobrze, bracie". Jak wspomina brat Billa, chciał on w ten sposób pomóc ludziom, którzy wcale tak bardzo się od niego nie różnili.

----------

'CHCESZ ANANASA, KEVIN?'

[fragment biografii Hicksa pod tytułem Agent of Evolution, narracja - Kevin Booth]

Pamiętam, gdy po raz pierwszy spotkałem mamę Billa. Staliśmy z Billem w kuchni w jego domu i prowadziliśmy tajemniczą konwersację. Dla kogokolwiek, kto by to obserwował, musiało to wyglądać jakbyśmy dobijali narkotykowego targu. Ale rozmawialiśmy o występie scenicznym dla naszej kapeli Stress, tej, która jeszcze nawet nie istniała. Bill miał już całe mnóstwo pomysłów:

'Będziemy grali tę piosenkę, podczas której nastąpi eksplozja i jeden z kolesi wskoczy na scenę z mierzącym pięćdziesiąt stóp penisem z papier-mache, który zacznie pokrywać widownię. A dziewczyny…'

Wtedy do kuchni weszła mama Billa. 'Kim jest twój przyjaciel, Bill?' Odpowiedź Billa była mniej serdeczna, zdrowa czy czuła niż kiedykolwiek mógłbym przypuszczać.

'Cholera, mamo, nie znoszę twego pierdolonego tupetu.' I Wybiegł z kuchni. Tak jak stałem, tak zostałem. Tylko ja i Mary Hicks. 'Uh, witam. Jestem Kevin Booth.' Dzięki, Bill.

Odpowiedź jego matki była równie surrealistyczna, co spokojna, i ze swoim południowym akcentem zapytała, 'Chcesz ananasa, Kevin?' Czy nie słyszała tego, co ja właśnie usłyszałem? Powiedziałem, że dziękuję za ananasa.

----------

OSIEMDZIESIĄT TABLETEK ECSTASY W KIBLU
Pierwszego sierpnia 1985 roku amerykańskie władzy miały oficjalnie uznać ecstasy za środek nielegalny. Trzy dni wcześniej, Steve Epstein zrobił zapasy dla siebie, Billa i pozostałych przyjaciół, wydając siedemset dolarów na sto tabletek.

- Pierwszej nocy jest duża impreza. Wszyscy siedzą w mieszkaniu Billa. W sobotnią noc chłopaki tripują. Eppy miesza garść ecstasy i LSD, zamyka się w łazience i ma halucynacje o dziewczynie, z którą się umawia, że jej ojciec jest perskim gangsterem czy kimś takim, i że ten facet będzie zabijał… Zabije dziewczynę, a potem będzie szukał Eppy’ego. I mają przyjść do Billa, znaleźć Eppy’ego i aresztować wszystkich za posiadanie narkotyków. To ma w głowie, to się dzieje naprawdę. Żeby więc ocalić przyjaciół, spuszcza w kiblu około osiemdziesięciu tabletek ecstasy. Wtedy wychodzi i mówi o tym, co się stało. „Hej, chłopaki, zgadnijcie, co właśnie zrobiłem? Zrobiłem to dla was” – wspominał całą sytuację Riley Barber.

----------

DZIEŃ, W KTÓRYM BILLA ZABRALI KOSMICI

[fragment biografii Hicksa Agent of Evolution, narracja - Allison Norman Johnson]
Jest jedna historia, która opowiada o tym jak [Bill i Pamela - jego dziewczyna] byli w Sedonie i pewnego dnia udali się na długi spacer. Bill podniósł kamień tak bardzo przypominający kształtem głowę kosmity, że Pam wpadła w szał, jakby to nie był przypadek, jakby kamień pochodził z odległego kosmosu. „Odłóż to na miejsce. Odłóż to na miejsce,” powiedziała. On chciał go zabrać, ale ona nalegała, „Nie, odłóż to na miejsce.”

Wrócili więc do hotelu i śpią sobie w nocy. Ona ma sen, w którym widzi jego, Billa, wsiadającego na statek kosmiczny. Budzi się i siada na łóżku. W tym samym czasie on również siada. Przyśniło im się dokładnie to samo. Spoglądają na siebie. „Widziałam to,” powiedziała.

„Wiem. Ja idę. A ty?” zapytał.
„Nie, mam dzieci.”

W środku nocy poszedł w to miejsce, gdzie wcześniej znaleźli kamień, i gdy wrócił, ona stwierdziła, że już nigdy nie był taki sam. Według jej teorii, zabrali go, a zostawili skorupę, ciało, aby samo żyło.
 

----------

FILM O ELVISIE
Film był jedną z największych namiętności Hicksa. Nie tylko uwielbiał je oglądać, ale i pisać własne scenariusze. Jeden z nich nosił tytuł „The King’s Last Tour” i opowiadał o Elvisie, który po latach wraca na Ziemię i pośród tysięcy naśladowców próbuje udowodnić, że to on jest oryginałem.

----------

DOBREJ ZABAWY, BILL HICKS
Hicks lubił umieszczać własne naklejki na swoich albumach jako kontrpropozycje do czarnobiałej sugestii o nadzorze rodziców. Oto co widniało na opakowaniu „Relentless”:

„Ten album zawiera wszystko to, czego nienawidzą wasi rodzice, wszystko to, przeciwko czemu występuje kościół, i wszystko to, czego boi się rząd. Dobrej zabawy. Bill Hicks.”

----------

HICKS I PRZYJACIEL LENNY'EGO BRUCE'A
W lipcu 1993 roku w San Francisco Bill poznał Johna Magnusona, bliskiego przyjaciela Lenny’ego Bruce’a i producenta jego filmów. Znajomy Magnusona polecił mu wybranie się na występ Hicksa, gwarantując, że przypomną mu się czasy Bruce’a.

- Powiem ci o jednej rzeczy, którą Bill Hicks robił tak jak Lenny: „Będę się dobrze bawił, a nic nie równa się wzięciu pod lupę poważnego tematu i rozpruciu go na kawałki.” I robił to bardzo zręcznie. Obaj to robili. Mieli zupełnie różne style, ale robili to tak jak sami chcieli. To wymaga czegoś więcej niż talent. To wymaga ogromnej odwagi – mówił Magnuson.

----------

ROZMOWY TELEFONICZNE
Hicks uwielbiał rozmawiać z przyjaciółmi przez telefon. Bywało, że bez szczególnego powodu dzwonił do nich w środku nocy. Jego rekordowa rozmowa z Fallonem Woodlandem trwała… 258 minut.

----------

TRZY SZLACHETNE CELE W ATALNCIE

[poniższa historia została opublikowana w 2007 roku przez przyjaciela Hicksa, Rona Shocka, na jego blogu shockthoughts.blogspot.com]

W 1984 roku Bill Hicks otrzymał telefon z propozycję występu w “Punchline” w Atlancie. Powiedział im, żebym i ja wystąpił, bo inaczej nie przyjedzie. Zrobił to dlatego, że miałem samochód, który zawiózłby nas do Atlanty z Houston, a on nie (ale tego nie musieli wiedzieć). Bill i ja byliśmy już wtedy dość dobrymi przyjaciółmi i mieliśmy za sobą wspólne podróże do Lake Charles w Louisianie, gdzie wzięliśmy kwas w świętoszkowatym klubie tanecznym i omal nie zostaliśmy zabici… ale to już inna historia.

Podróż miała trzy cele: jeden, zarezerwować dla nas obu występy w Punchline. Dwa, znaleźć gościa, o którym słyszeliśmy, że ukradł kawałek materiału Billa i się z nim spotkać. Trzy, upierdolić się LSD i jechać z powrotem. Wszystkie cele bardzo szlachetne.

Gdy jesteśmy już w Atlancie, meldujemy się w hotelu i następnego popołudnia wyruszamy szukać Punchline. W drodze wypaliliśmy trochę naprawdę dobrego zielska (Bill bardzo rzadko brał się za marihuanę, ale tego dnia zrobił wyjątek) i byliśmy totalnie upaleni… i zagubieni…

Krążymy po osiedlu wyższej klasy średniej i widzimy faceta koszącego trawnik. Mówię do Billa “zapytajmy go czy wie, gdzie jest Punchline” i zatrzymujemy się przy krawężniku. Bill opuszcza szybę i mówi “mogę ci zadać pytanie?” (jak na razie dobrze) facet podchodzi i Bill mówi “pop quiz: kim jesteśmy i dokąd chcemy jechać i jak się tam stąd dostaniemy?” Cóż, to by było na tyle tego jak na razie dobrze. Gość jest zdezorientowany, Bil się śmieje, a ja odjeżdżam.

W końcu znajdujemy klub, prezentujemy nasze programy, rezerwujemy występy na przyszłość i szukamy złodzieja. Znajdujemy go w Atlanta Underground i stajemy twarzą w twarz. Bill mówi „ukradłeś ode mnie taki a taki kawałek, kutasie!”, a facet daje jedną z odpowiedzi wszech czasów: “nie, przyrzekam na Boga, Bill, nie ukradłem tego od ciebie, UKRADŁEM TO OD KOLESIA Z DENVER.” Niewiary-kurwa-godne. Jak możesz na to odpowiedzieć? Bill mówi mu, żeby już nie robił tego kawałka (no bo co innego mógł powiedzieć?) i wracamy do hotelu, aby odpocząć przed realizacją celu numer trzy.

Następnego dnia wyjeżdżamy z Atlanty i gdy docieramy do granicy stanu w Alabamie, obaj bierzemy po tablecie. Gdy docieramy do granicy Mississippi, jesteśmy w innym świecie. Raz musimy się zatrzymać i wysiąść z ciężarówki, bo tak mocno się śmiejemy, że nie można prowadzić. Dochodzimy do siebie na tyle, aby wsiąść z powrotem, ale wtedy stwierdzamy, że jesteśmy głodni… a teraz pada…

Jesteśmy więc w Jackson, Mississippi, upierdoleni, konający z głodu i, mogę dodać, w małej paranoi (w końcu to Mississippi, a tutaj mają skłonność do wredności, głupoty i nie są przychylnie nastawieni do obcych… szczególnie, gdy chodzi o parę kompletnie uwalonych komików z Teksasu). Ale głód zwycięża i lądujemy w KFC na zachodzie Jackson. Gdy jesteśmy już w środku, zaczynamy gapić się na menu na ścianie, które nie przestaje się ruszać i zmieniać kolorów, co raczej utrudnia zamawianie. Jestem pewien, że wyglądaliśmy na tak upierdolonych jak byliśmy i dziewczyny zza lady zaczynają być trochę podejrzliwe wobec dwóch gości, którzy sie śmieją i palcami wytykają menu. Mówię do Billa „muszę siku więc zamów dla nas obu.”

Zostawiając go z tym, chwiejnym krokiem udałem się do łazienki. Kiedy wyszedłem, Billa nie jest w restauracji, ale na zewnątrz, w deszczu. Trzyma SZEŚĆ PIERDOLONYCH KUBEŁKÓW KURCZAKA i po prostu stoi na środku parkingu, deszcz na niego leje, przemoknięty do kości. Mówię „co u diabła, Bill, wziąłeś dla nas wystarczająco dużo kurczaka?” Mówi mi, że nie mógł się zdecydować, co wziąć, więc po prostu cały czas zamawiał więcej i więcej, mamrocząc, że niedaleko jest impreza. To tak dziwnie wygląda, że myślimy, że dziewczyna w sklepie na pewno wezwała policję, wskakujemy zatem do ciężarówki i jedziemy, nie zatrzymując się aż do granicy stanowej. Kiedy wracamy do Houston wciąż mamy tyle kurczaka, aby nakarmić kilku innych komików, opowiadając w międzyczasie historię wielkiego tripu w Atlancie, że tak powiem.

Morał tej historii brzmi: jeżeli zamierzasz brać kwas w Mississippi, weź ze sobą własnego kurczaka.